Maar als we de Europese Unie gezond willen houden, helpt een eenmalige injectie natuurlijk niet. Ook strenger handhaven als lidstaten hun begrotingstekort al te hoog hebben laten oplopen, is niet genoeg. We moeten zorgen voor Europese bevoegdheden die zorgen voor de slimme en duurzame keuzes. Geen blauwdruk voor alle lidstaten, maar wel overeenstemming over uitgangspunten voor een gezonde toekomst. Als we nu deze crisis niet aangrijpen om een gezamenlijk economisch beleid te voeren, wanneer dan wel? Na Portugal, na Spanje?

De dag van Europa brengt de groene politiek in elk geval een hart onder de riem. Groenen in Noord-Rijn-Westfalen: herzlichen Glückwunschen, 12,5 %! Als dat geen mooie voorbode voor 9 juni is….

En als laatste eerbetoon aan deze dag:  hieronder volgt mijn inleiding die ik bij de voorjaarsvergadering van de Vereniging voor Europees Recht heb gehouden. Het vormt een reactie op het rapport van de vereniging over de rol van nationale parlementen in de Europese Unie.

Een week geleden hielden Dwars en de Eerste Kamerfractie een symposium in de Eerste Kamer over privacy. Welke grenzen moeten we trekken als het gaat om de bescherming van onze privacy? En hoe krijgen we zelf meer greep op het gebruik van onze persoonsgegevens?

Het symposium was informatief en interactief en leverde veel enthousiaste reacties op. Enkele dagen later echter kwam de klap: Aaron Boudewijn, die een van onze workshops had ingeleid, bleek kort daarna te zijn overleden. Nauwelijks te bevatten dat de jongen die vorige week nog met ons samenwerkte, gisteren is begraven.

Aaron was 24 jaar en voerde een heldhaftige strijd tegen de opslag van vingerafdrukken in een centraal databestand.  Hij adviseerde ook anderen over mogelijke stappen tegen de opslag van hun vingerafdruk, en met zijn missie wist hij ook de deelnemers van ons symposium te inspireren. Zijn strijd zullen we ook binnen GroenLinks voortzetten.

Ik wens zijn familie en vrienden heel veel sterkte.

Hieronder mijn inleiding van het symposium:

De houding van de Nederlandse regering is ronduit teleurstellend: ze pleit alleen voor een strengere handhaving van het Stabiliteits en Groeipact en meer toezicht op de financiële instellingen. Maar voor een gezamenlijk economisch beleid voelt de regering niets. Terwijl onze lotsverbondenheid binnen de EU zonneklaar is: we hebben één munt en willen een sterke speler op het wereldtoneel zijn. Deze regering is duidelijk niet klaar voor de toekomst: tijd dus voor verkiezingen.

Eerste Kamer, vanaf 13.00 uur. Vergeet natuurlijk je paspoort niet!

De campagne is nu echt van start, tijd voor een doorstart van mijn blog. Met een prachtige lijst en een goed programma binden we fier de strijd aan.  We heten klaar te zijn voor de toekomst, maar gelukkig hebben we nog wat aan zelfreflectie te doen. Om te beginnen bij ons begrip democratie.

Onze leden lijken niets meer te voelen voor rechtstreekse democratie, dus ging zondag het referendum in de ban. Ha, dan ook geen lijsttrekkersreferendum meer. Of maken we graag een uitzondering voor onszelf? Geldt het wantrouwen alleen die andersdenkenden, die  geen verantwoorde afwegingen kunnen maken?

We hebben hier toch een fundamenteel meningsverschilletje met D66 te pakken, de partij die burgers zowat alle beslissingen toevertrouwt. Maar juist niet de eigen leden. Want terwijl wij onder het motto ‘wij willen kunnen kiezen’ een blik kandidaten optrekken waar het congres een leuke lijst van mag bouwen, stelt D66 een lijstvolgorde voor. De Kamerfractie is net een tikje te belangrijk voor democratische experimenten.

Ik geef ze groot gelijk. Wat mij betreft is ons experiment mislukt. Als je moet kiezen uit zo’n vijftien namen op een plek, wat geeft dan de doorslag? Het advies van de commissie of de twee minuten catwalk/talk? Vanaf nummer 6 gaat het al aardig duizelen, vanaf 8 slaat de meligheid toe. Je voelt het aan de stemming in de zaal. Kandidaten die in het begin zijn voorgesteld, zakken weg onder nieuwe presentaties.

Ik vind het niet zorgvuldig voor de kandidaten en niet voor een fractie die als een stevig team moet staan. Het werk van de kandidatencommissie, die uitgebreide gesprekken voert en oog heeft voor de samenstelling, komt zo niet tot zijn recht. (Of vallen kandidatencommissies soms ook onder die categorie andersdenkenden..?)

Wat is er in hemelsnaam mis met een lijstvolgorde? Niks minder democratisch, want je kunt je tegenkandidaat stellen. Het laatste woord is aan het congres. Maar dat kan er wel op vertrouwen dat er een evenwichtig team wordt gepresenteerd. Bij een tegenkandidaat kan iedereen dan afwegen hoe die daarin past.

Het contrast verbaast me altijd met het vaststellen van het programma. Dan nemen we volgzaam de adviezen van het partijbestuur over. Het congres ging maar bij enkele puntjes los, waaronder het referendum dus. Femke reageerde vervolgens guitig dat ze lekker doorging met haar initiatiefvoorstel. Haar onaantastbare positie was zojuist bevestigd. Kom ik toch voor het dilemma te staan of ik straks vóór of tegen haar wet moet stemmen. Wacht eens even: de Eerste Kamer bestaat voor GroenLinks niet meer. Dan mag ik vast voortaan vrij spelen. 

Nederland is mondiaal georiënteerd, zo draagt de regering graag uit. We spreken onze talen en moedigen onze jongeren aan om een tijd buiten de Nederlandse grenzen ervaring op te doen. Totdat....ze daar verliefd worden. En ze met hun nieuwe partner in Nederland een gezin willen stichten. Dan is Nederland te klein. Als het gaat om familieleven, haalt de regering de bruggen op en verstopt ons achter de dijken.